////انتقال زندگی از زمین به تراپیست1 در کمتر از ده سال

انتقال زندگی از زمین به تراپیست1 در کمتر از ده سال

انتقال زندگی از زمین به تراپیست1 در کمتر از ده سال

در ماه فوریه ناسا از کشف هفتمین سیاره هم اندازه ی زمین که بدور ستاره فرمز کوتوله خبر داد. تراپیست1(Trappist-1) نام این سیاره است. در حالی که سه سیاره از این هفت عدد در منطقه ی قابل سکنی گزیدن(Habitable Zone) هستند، شانس پیدا کردن زندگی در خارج زمین بیشتر شده است. در تحقیقات جدید دانشگاه شیکاگو این مسئله بسیار قوت گرفته است که امکان انتقال زندگی بین این سیارات به هم نزدیک (tightly-packed) – که به اندازه کافی از ستاره خود دور هستند – می تواند در کمتر از یک دهه اتفاق بیافتد.

تراپیست1 در فاصله چهل سال نوری از زمین قرار گرفته است. که نمی تواند نزدیک ترین خانه ی دور افتاده ی ما باشد. چرا که این افتخار نصیب پروکسیما بی(Proxima b) می شود که تنها چهار سال نوری با ما فاصله دارد. اما آنچه که تراپیست1 را به چشم اندازی جذاب برای حیات فرازمینی بدل ساخته است، این حقیقت است که تمام هفت سیاره همگی در نزدیک ترین فاصله بین سیاره ایی از هم قرار گرفته اند. بنابراین اگر حیات در یک سیاره بوجود آید می توانند در کمترین زمان ممکن به سیاره دیگر منتقل شود.

به نظر می رسد انتقال اجزایی از سیارات مجاور به یکدیگر که در فاصله نزدیک هم قرار گرفته اند بسیار محتمل به نظر می رسد. در صورتی که هر یک از آن اجزا دارای حیات در خود باشند می تواند سیاره دیگر را بارور کند.

در حالی که زمین تنها سیاره ایست که به عنوان خانه برای زندگی می شناسیم، اما لزوما زندگی از اینجا آغاز نشده است. دانه های زندگی در شکل موجودات میکروسکوپی که ممکن است به وسیله سیارک ها و یا ستاره های دنباله دار به زمین منتقل شده باشند. فرضیه ایی که به پانسپرمیا شناخته می شود. در طرف مقابل نظریه لیتوپانسپرمیا قرار دارد. این فرضیه می گوید بر اثر برخورد های کهکشانی به زمین تکه های بزرگ صخره ها که حاوی موجودات ریز بوده اند زندگی را از زمین به سیارات دیگر برده اند.

انتقال زندگی از زمین به تراپیست1 در کمتر از ده سال

اما برای اینکه این نظریه ها به حقیقت بپیوندد می بایست برخی موارد در نظر گرفته شود. صخر هایی که که به فضا رفته اند می بایست به اندازه کافی بزرگ بوده باشند که بتوانند موجودات روی خود را از گزند تشعشعات کهکشانی در امان بدارند. همچنین این سفرها می بایست به خانه جدید نسبتا کوتاه باشد تا مسافران آن زنده بمانند. سرعتی که صخره ها به فضا پرتاب شده اند می بایست بسیار دقیق و حساب شده باشد: نه آنقدر سریع که موجودات روی آن زنده نمانند و نه آنقدر آهسته که دوباره به سطح زمین بازگردد.

با استفاده از سیستم های شبیه سازی محققان در تلاش هستند تا بتوانند احتمال این سناریو را بر روی سیستم سیاره های تراپیست محاسبه کنند. این تیم متوجه شد اگر صخره ها به اندازه ایی بزرگ باشند که بتوانند مسافران خود را در جریان سفر ورود به سیاره جدید محافظت کنند، تنها نیاز به سرعتی قدری بالاتر از آنچه که باعث می شود به آسانی شکسته شوند، دارند. با توجه به اینکه این هفت سیاره به هم نزدیک هستند محققان نتیجه می گیرند که این فرآیند بسیار سریع می تواند اتفاق افتاده باشد. انتقال زندگی از یک سیاره به سیاره دیگر در کمتر از ده سال.

مطالعات بر روی سیستم سیاره های به هم نزدیک دانشمندان را واداشته است که در مورد انتظاراتشان از از سیاره های قابل سکونت و انتقال زندگی،  دوباره بیاندیشند. این تفکر بایستی تنها به تعدادی از سیارات محدود نشود، بلکه دانشمندان بر این باورند که این فرضیه بایستی به تمامی سیارات عمومیت پیدا کند.

این تحقیق به طور کامل در Astrophysical Journal Letters به چاپ رسیده است.

ترجمه: ب.دلاوری

منبع: Newatlas

علمی

 

ثبت ديدگاه