نحوه آسان کردن یک فرود اضطراری

در هنگام فرود اضطراری شما بهتر است وزش باد در جهت مخالف شما باشد. این یک نکته بسیار مهم است. که در هنگام فرود اضطراری باید در نظر گرفته شود. اینکار باعث می شود که شما با کمترین سرعت تقرب ممکن و با طی کمترین مسافت روی باند فرود بیآیید. به همین دلیل است که هنگامی که جهت فرود  به سمت فرودگاه در حرکت هستید، کنترلی شما را از باندی که وزش باد بیشترین موازات را با آن دارد آگاه می کند و می گوید، آن یکی را انتخاب کن.

شاید تنها و مهمترین موضوع در هنگام عملیات فرود اضطراری باقی ماندن در فاصله گلاید فرودگاه باشد. کاملا واضح است که شما باید در حرکت دایره وار ارتفاع خود را کاهش دهید یا این که خود را در فاز باد پشت دوره ترافیک باندی که قصد فرود بر روی آن را دارید قرار دهید. بهترین راه این است که از انجام تقرب مستقیم دوری کنید. پس یک  دوره ترافیک مناسب بسازید.

پرواز کردن با دوره ترافیک مستطیل شکل حق انتخاب های بیشتری را برای قضاوت در مورد خطاهایی که رخ می دهد و انتخاب صحیح مسیر گلاید فراهم می کند. یک تقرب مستقیم و از فاینال دور به سمت باند، آماده کردن خود را برای فرود صحیح و در جای مناسب نسبت به حالتی که به موازات باند پرواز کرده سپس به فاز بیس و در انتها به فاز نهایی یا فاینال جهت فرود گردش می کند بسیار مشکل تر است. شما می توانید آرایش دوره ترافیک مستطیل شکل را برای رسیدن به باند طبق نیاز تغییر دهید.(شکل یک)

شکل یک فرود در حالت اضطرار

شکل یک فرود در حالت اضطرار

از آنجا که شما در حال گلاید کردن مستقیم به سمت مرکز فرودگاه هستید، هنگامی که دقیقا بر روی مرکز تقاطع باندها قرار گرفتید، یک گردش به چپ را با زاویه کجی بین 20 تا 30 درجه آغاز کنید.

گردش به چپ بالای فرودگاه به شما اجازه میدهد که در هنگام کم کردن ارتفاع بهتر بتوانید فرودگاه را مشاهده کنید، دلیل این امر آن است که خلبان در صندلی چپ نشسته است. هدف شما این است که به آرامی زاویه کجی خود را تغییر دهید تا در هنگام کم کردن ارتفاع در مرکز مجموعه باندها قرار گیرید. این کار شما را یاری میکند تا در بهترین موقعیت قرار گیرید تا از آنجا باند فرود دلخواه خود را انتخاب کنید. از اینجا به بعد شما باید به طور مرتب نگاه کنید، طرح ریزی کنید، طرح را مقایسه کنید و از احساس خود کمک بگیرید.

هنگامی که تقریبا به 2000 پایی بالای باند فرودگاه رسیدید، دیگر می بایست به طور قطع تصمیم بگیرید که کدام باند را برای فرود انتخاب می کنید. از آنجا که ارتفاع فرودگاه معلوم است، شما باید زمانی که به ارتفاع محاسبه شده از سطح دریا و فرودگاه رسیدید، این تصمیم را بگیرید. حال با توجه به باندی که انتخاب کرده اید باید در جهت مناسب برای فرود به فاز باد پشت آن گردش کنید. اگر یک باند به دلیل وجود شرایط باد، بر باند دیگر برتری داشته باشد، شما می بایست برای ورود به فاز باد پشت آن باند یعنی قرار گرفتن در مسیر موازی باند گردش کنید. شما باید در فاصله بین 1/4 تا نیم مایلی باند در فاز باد پشت قرار گیرید(). اگر شما این کار را به طرز صحیحی برنامه ریزی کنید، آنگاه نحوه کم کردن ارتفاع شما بدین شکل است که در هنگام پرواز در فاز باد پشت ارتفاعتان بین 1500 تا 2000 پا از سطح زمین تغییر میکند و باید زمان رسیدن به نقطه موازی شروع باند تقریبا 1000 پا ارتفاع داشته باشید.

شکل دو فرود اضطراری

شکل دو فرود اضطراری

منبع: کتاب اصول تئوری پرواز

نگارنده: م.جعفری